Het is lang geleden dat Radiohead een plaat uit had en dat die plaat niet in mijn jaarlijstje stond. Ik vind hun laatste cd wel mooi klinken maar de muziek blijft mij totaal niet bij. Ik ben Radiohead moe.
Gelukkig is er genoeg andere muziek.

Op nummer 1 plaats ik dit nummer van The Kills. http://www.youtube.com/watch?v=hniPVDz12bc

Ik kan uren deinen op deze verbouwde reggaegroove. De originele riddim is van The Congo’s. Die hele cd van The Kills is goed, heel afwisselend voor hun doen. Op dit moment vind ik ze beter dan de Black Keys op hun nieuwe plaat, ken je nagaan.

Nummer 2: Bill Callahan – Drover

Dit is weer zo’n nummer waarin je je kunt onderdompelen. Ik hou ook van zo’n stem. En ik vind de begeleiding erg mooi. De akoestische gitaar houdt het nummer overeind. In de verte een eenzame scheurgitaar en daar is opeens een viool. En dan dat wat je noemt ‘de spanningsboog’, het lange middenstuk zonder drums is adembenemend.

Wilco – One Sunday Morning

Laat je 12 minuten lang meevoeren met dit lieve gitaardingetje. Meer moet dat niet zijn.

De cd heet ook nog eens The Whole Love.

Laat ik eens op 4 zetten…..  John Hiatt – hold on for your love  (van de cd Dirty Jeans and Mudslide Hymns). Dit vind ik nog eens een meeslepend nummer en volgens mij komt dat door het ronduit dwingende akkoordenschema. Nee, John Hiatt heeft gewoon een heel goede plaat uitgebracht. Maar hoe komt dat dan?

John Hiatt – Hold on for your love

En op een dag laat je je betoveren door Kate Bush. Geholpen door de drums van Steve Gadd en de stem van Stephen Fry. Jammer dat er geen goed filmpje van is. Wat helpt is dat ze niet meer zo extreem hoog zingt. En bovendien gaat ze lekker haar gang, ze doet waar ze zin in heeft. Op de cd staan lange nummers met veel sfeer, spannend, geen hapklare brokken en geen standaard liedjes. Ik heb van haar één elpee: Hounds Of Love, en dit wordt de tweede die ik van haar koop. Dit is dus dat reclamefilmpje: 50 Words for Snow reclame

Dit moet nummer 6 zijn: Spinvis – Club Insomnia.

Niet meteen wegrennen. Een zanger die vooral aarzeling in zijn stem heeft, dat hou je als luisteraar niet lang vol. Toch is het geinig dat zo’n zolderkamerartiest aanslaat. Ik heb wel eens een goed concert van hem gezien, naar zijn cd’s heb ik nooit lang kunnen luisteren.  Bij dat concert was ik nu eenmaal toch aanwezig. En dit jaar hoorde ik dit nummer, van de cd Goedemorgen Justine Keller of zo iets. Helemaal raak. Die sfeer van uitgaan op een plek waar je je niet verstaanbaar kunt maken waardoor je eigenlijk alleen met jezelf opgescheept bent.

Ik moet zeggen dat ik de liedjes op zijn plaat Civilians beter vind, maar Reverie klinkt zo goed. Een akoestisch geluid, alsof er ergens in de ruimte één microfoon staat. De sound waarin meesterdrummer Jay Bellerose zo goed gedijd. (in het filmpje is te zien dat zijn drumstel gewoon een paar microfoons staan, hoe doen ze het?) Maar Unspeakable is wel een goed liedje en het mag op nummer 7.

Unspeakable – Joe Henry

Nummer 8. Dit liedje is door Lefties Soul Connection al twee jaar geleden opgenomen, het origineel is een jaar op 45 oud. De Lefties werden bekend met muziek die gespeeld werd op de manier zoals de Meters dat begin jaren 70 deden. In één woord: retro.
Maar hun cd is pas onlangs uitgekomen en daar staat-ie op. De cd heet One Punch Pete, is gevarieerder dan de vorige. Ik kan slecht een favoriet kiezen. Maar deze klassieker van The Sonics is onverslijtbaar.

Have Love will travel – Lefties Soul Connection

De nummer 9 van mijn favoriete liedjes van 2011 is dit dromerige nummer van Joan As Policewoman. The Deep Field is de derde cd en opnieuw een hele sterke. Ik ben nog steeds fan. Het liedje heet Flash en ga er even voor zitten: Flash – Joan As Policewoman

Jason Isbell and the 400 Unit – Codeine

Nummer 10. Leuk liedje met viool en vrouwenharmonie stem van de zanger die ooit in de Drive-by Truckers zat. De cd heet Here We Rest.